Vrede

Ik probeerde altijd alles te controleren: mijn lichaam, mijn verlangens, mijn emoties, mijn gedachten, zoekend naar die ene ervaring, en die andere vermijden. Constant veroordelend. Dit is goed, dit is slecht, ik heb gelijk, ik heb geen gelijk.

Ik denk dat iedereen dit doet. Niet zo gek dat blijvende vrede de wereld ontgaat.

Wat ik heb gemerkt is dat vrede niet komt door controle of doordat we het uitgezocht hebben. Vrede ligt niet in de toekomst wanneer ik alles heb zoals ik denk dat het zou moeten zijn. Vrede is hier als ik los laat, als ik toesta wat er is, op dit moment, met de onvoorwaardelijke acceptatie van wie ik ben en hoe de wereld is.

Kijk wat er gebeurt als je dit doet. Laat slechts voor een moment alles los. Sta je bewustzijn toe zich niet te vullen met details die voorbij komen, maar met datgene wat daar achter zit. Rusten, niet zoeken, proberen of najagen, de controle en veroordelingen loslaten en geheel en al aanvaarding worden.

Als je deze ruimte van absolute aanvaarding echt omarmt, bestaat er niet zoiets als een fout, er is niet zoiets als een verkeerde ervaring. Alles wat boven komt wordt niet een stap van het pad af, maar een kans om duidelijk te maken wat werkelijk belangrijk voor jou is. Kijk, omdat je altijd Nu opnieuw kan loslaten, heeft het verleden geen invloed op jouw vermogen om helemaal op te gaan in dit moment.

Het maakt niet uit wat geweest is. Veroordeel niet. Het brengt je niets. Houd jezelf niet bezig met wat er gebeurd is, of wat zal gaan gebeuren, maar met wat daar achter ligt. Daar vind je Vrede.